Mokshatrikona

नमः कृत्य महा देवम् विश्व व्यापिनम् ईश्वरम् ।
वक्ष्ये शिव मयम् वर्म सर्व रक्षा करम् नृणाम् ।

शुचौ देशे सम् आसीनः यथावत् कल्पित आसनः ।
जित इन्द्रियः जित प्राणः च चिन्तयेत् शिवम् अ व्ययम् ।

हृत् पुण्डरीक अन्तर सम् निविष्टम् ।
स्व तेजसा व्याप्त नभः अवकाशम् ।
अति इन्द्रियम् सूक्ष्मम् अ नन्तम् आद्यम् ।
ध्यायेत् पर आनन्द मयम् महा ईशम् ।

ध्यान अव धूत अखिल कर्म बन्धः ।
चिरम् चित् आनन्द निमग्न चेताः ।
षट् अक्षर न्यास सम् आहित आत्मा ।
शैवेन कुर्यात् कवचेन रक्षाम् ।

माम् पातु देवः अखिल देवता आत्मा ।
सम् सार कूपे पतितम् गभीरे ।
तत् नाम दिव्यम् पर मन्त्र मूलम् ।
धुनोतु मे सर्वम् अघम् हृदि स्थम् ।

सर्वत्र माम् रक्षतु विश्व मूर्तिः ।
ज्योतिः मय आनन्द घनः चित् आत्मा ।
अणोः अणीयान् उरु शक्तिः एकः ।
सः ईश्वरः पातु भयात् अशेषात् ।

यः भू स्वरूपेण बिभर्ति विश्वम् ।
पायात् सः भूमेः गिरि ईशः अष्ट मूर्तिः ।
यः अपाम् स्वरूपेण नृणाम् करोति ।
सम् जीवनम् सः अवतु माम् जलेभ्यः ।

कल्प अव साने भुवनानि दग्ध्वा ।
सर्वाणि यः नृत्यति भूरि लीलः ।
सः काल रुद्रः अवतु माम् दव अग्नेः ।
वाती आदि भीतेः अखिलात् च तापात् ।

प्र दीप्त विद्युत् कनक अव भासः ।
विद्या वर अभीति कुठार पाणिः ।
चतुः मुखः तत् पुरुषः त्रि नेत्रः ।
प्राच्याम् स्थितः रक्षतु माम् अजस्रम् ।

कुठार खेट अङ्कुश शूल ढक्का ।
कपाल पाश अक्ष गुणान् दधानः ।
चतुः मुखः नील रुचिः त्रि नेत्रः ।
पायात् अघोरः दिशि दक्षिणस्याम् ।

कुन्द इन्दु शङ्ख स्फटिक अव भासः ।
वेद अक्ष माला वर द अभय अङ्कः ।
त्रि अक्षः च चतुः वक्त्रः उरु प्र भावः ।
सद्यः अधि जातः अवतु माम् प्रतीच्याम् ।

वर अक्ष माला अभय टङ्क हस्तः ।
सरोज किञ्जल्क समान वर्णः ।
त्रि लोचनः च चारु चतुः मुखः माम् ।
पायात् उदीच्याम् दिशि वाम देवः ।

वेद अभय इष्ट अङ्कुश टङ्क पाश ।
कपाल ढक्का अक्षर शूल पाणिः ।
सित द्युतिः पञ्च मुखः अवतात् माम् ।
ईशानः ऊर्ध्वम् परम प्र काशः ।

मूर्धानम् अव्यात् मम चन्द्र मौलिः ।
भालम् मम अव्यात् अथ भाल नेत्रः ।
नेत्रे मम अव्यात् भग नेत्र हारी ।
नासाम् सदा रक्षतु विश्व नाथः ।

पायात् श्रुती मे श्रुति गीत कीर्तिः ।
कपोलम् अव्यात् सततम् कपाली ।
वक्त्रम् सदा रक्षतु पञ्च वक्त्रः ।
जिह्वाम् सदा रक्षतु वेद जिह्वः ।

कण्ठम् गिरि ईशः अवतु नील कण्ठः ।
पाणि द्वयम् पातु पिनाक पाणिः ।
दोः मूलम् अव्यात् मम धर्म बाहुः ।
वक्षः स्थलम् दक्ष मख अन्तकः अव्यात् ।

मम उदरम् पातु गिरि इन्द्र धन्वा ।
मध्यम् मम अव्यात् मदन अन्त कारी ।
हेरम्ब तातः मम पातु नाभिम् ।
पायात् कटिम् धूः जटिः ईश्वरः मे ।

ऊरु द्वयम् पातु कुबेर मित्रः ।
जानु द्वयम् मे जगत् ईश्वरः अव्यात् ।
जङ्घा युगम् पुङ्गव केतुः अव्यात् ।
पादौ मम अव्यात् सुर वन्द्य पादः ।

महा ईश्वरः पातु दिन आदि यामे ।
माम् मध्य यामे अवतु वाम देवः ।
त्रि लोचनः पातु तृतीय यामे ।
वृष ध्वजः पातु दिन अन्त्य यामे ।

पायात् निशा आदौ शशि शेखरः माम् ।
गङ्गा धरः रक्षतु माम् निशीथे ।
गौरी पतिः पातु निशा अव साने ।
मृत्यु अञ्जयः रक्षतु सर्व कालम् ।

अन्तः स्थितम् रक्षतु शम् करः माम् ।
स्थाणुः सदा पातु बहिः स्थितम् माम् ।
तत् अन्तरे पातु पतिः पशूनाम् ।
सदा शिवः रक्षतु माम् सम् अन्तात् ।

तिष्ठन्तम् अव्यात् भुवन एक नाथः ।
पायात् व्रजन्तम् प्र मथ अधि नाथः ।
वेद अन्त वेद्यः अवतु माम् निषण्णम् ।
माम् अ व्ययः पातु शिवः शयानम् ।

मार्गेषु माम् रक्षतु नील कण्ठः ।
शैल आदि दुर्गेषु पुर त्रय अरिः ।
अरण्य वास आदि महा प्र वासे ।
पायात् मृग व्याधः उदार शक्तिः ।

कल्प अन्त काल उग्र पटु प्र कोपः ।
स्फुट अट्ट हास उच्चलित अण्ड कोशः ।
घोर अरि सेना अर्णव दुः निवार ।
महा भयात् रक्षतु वीर भद्रः ।

पत्ति अश्व मातङ्ग रथ अव रूथिनी ।
सहस्र लक्ष अयुत कोटि भीषणम् ।
अक्ष ओहिणीनाम् शतम् आतत आयिनाम् ।
छिन्द्यात् मृडः घोर कुठार धारया ।

नि हन्तु दस्यून् प्र लय अनल अर्चिः ।
ज्वलत् त्रि शूलम् त्रि पुर अन्तकस्य ।
शार्दूल सिंह ऋक्ष वृक आदि हिंस्रान् ।
सम् त्रासयतु ईश धनुः पिनाकः ।

दुः स्वप्न दुः शकुन दुः गति दौः मनस्य ।
दुः भिक्ष दुः व्यसन दुः सह दुः यशांसि ।
उत् पात ताप विष भीतिम् असत् ग्रह आर्तिम् ।
व्याधीन् च नाशयतु मे जगताम् अधीशः ।

इति एतत् परमम् शैवम् कवचम् वि आहृतम् मया ।
सर्व बाधा प्र शमनम् रहस्यम् सर्व देहिनाम् ।

यः सदा धारयेत् मर्त्यः शैवम् कवचम् उत्तमम् ।
न तस्य जायते का अपि भयम् शम्भोः अनु ग्रहात् ।

क्षीण आयुः प्राप्त मृत्युः वा महा रोग हतः अपि वा ।
सद्यः सुखम् अव आप्नोति दीर्घम् आयुः च विन्दति ।

सर्व दारिद्र्य शमनम् सौम माङ्गल्य विवर्धनम् ।
यः धत्ते कवचम् शैवम् सः देवैः अपि पूज्यते ।

महा पातक सङ्घातैः मुच्यते च उप पातकैः ।
देह अन्ते मुक्तिम् आप्नोति शिव वर्म अनु भावतः ।

त्वम् अपि श्रद्धया वत्स शैवम् कवचम् उत्तमम् ।
धारयस्व मया दत्तम् सद्यः श्रेयः हि अव आप्स्यसि ।

इति उक्त्वा ऋषभः योगी तस्मै पार्थिव सूनवे ।
ददौ शङ्खम् महा रावम् खड्गम् च अरि निषूदनम् ।

पुनः च भस्म सम् मन्त्र्य तत् अङ्गम् परितः अस्पृशत् ।
गजानाम् षट् सहस्रस्य त्रि गुणस्य बलम् ददौ ।

भस्म प्र भावात् सम् प्राप्त बल ऐश्वर्य धृति स्मृतिः ।
सः राज पुत्रः शुशुभे शरत् अर्कः इव श्रिया ।

तम् आह प्र अञ्जलिम् भूयः सः योगी नृप नन्दनम् ।
एषः खड्गः मया दत्तः तपः मन्त्र अनु भावतः ।

शित धारम् इमम् खड्गम् यस्मै दर्शयसे स्फुटम् ।
सः सद्यः म्रियते शत्रुः साक्षात् मृत्युः अपि स्वयम् ।

अस्य शङ्खस्य निः ह्रादम् ये शृण्वन्ति तव अहिताः ।
ते मूर्च्छिताः पतिष्यन्ति न्यस्त शस्त्राः वि चेतनाः ।

खड्ग शङ्खौ इमौ दिव्यौ पर सैन्य विनाशकौ ।
आत्म सैन्य स्व पक्षाणाम् शौर्य तेजः विवर्धनौ ।

एतयोः च प्र भावेन शैवेन कवचेन च ।
द्वि षट् सहस्र नागानाम् बलेन महता अपि च ।

भस्म धारण सामर्थ्यात् शत्रु सैन्यम् विजेष्यसे ।
प्राप्य सिंह आसनम् पित्र्यम् गोप्ता असि पृथिवीम् इमाम् ।

इति भद्र आयुषम् सम्यक् अनु शास्य स मातृकम् ।
ताभ्याम् सम् पूजितः सः अथ योगी स्वैर गतिः ययौ ।